SZKOLENIA DLA LEKARZY, TECHNIKÓW, PEDAGOGÓW, PSYCHOLOGÓW, TERAPEUTÓW I OSÓB ZAINTERESOWANYCH TEMATYKĄ NEUROMODULACJI

CFM u donoszonych noworodków

W świecie neonatologii precyzyjna diagnoza to podstawa skutecznego leczenia. Dzisiejszy artykuł z serii publikacji o aEEG/CFM wyjaśnia, dlaczego ciągłe monitorowanie funkcji mózgu jest tak ważne w opiece nad noworodkami donoszonymi. Dowiedz się, w jakich przypadkach stosuje się aEEG/CFM i jak jego prawidłowa interpretacja wpływa na rokowanie.

Autorem publikacji jest dr n. med. Łukasz Karpiński, doświadczony specjalista w dziedzinie neonatologii i ceniony wykładowca AKSON Centrum Edukacji, który w swojej pracy klinicznej
i podczas szkoleń dzieli się wiedzą z zakresu aEEG/CFM.

Zastosowanie aEEG warto rozpocząć od noworodków donoszonych. Klasycznym wskazaniem jest monitorowanie noworodków w trakcie hipotermii leczniczej. Neuromonitorowanie w trakcie leczenia encefalopatii niedotlenieniowo-niedokrwiennej może się odbywać z wykorzystaniem aEEG lub klasycznego EEG, jednak z uwagi na długotrwały charakter leczenia i prostotę obsługi, w większości przypadków wykorzystuje się zintegrowaną elektroencefalografię. Celem takiego monitorowania jest ocena czynności bioelektrycznej OUN na początku leczenia oraz jej poprawa w trakcie hipotermii. Drugim celem jest wczesne wykrycie drgawek i rozpoczęcie ich leczenia.

U noworodków z łagodną encefalopatią można się spodziewać zaniku cykliczności oraz nieznacznej nieciągłości zapisu, co spowoduje wzrost jego rozpiętości. U pacjentów z encefalopatią bardziej nasiloną zapis może bardziej nieciągły, aż do całkowitego zaniku czynności bioelektrycznej w najbardziej skrajnych przypadkach. Ocena aEEG w pierwszych dobach leczenia encefalopatii niedotlenieniowo-niedokrwiennej ma duże znaczenie rokownicze. Obecność prawidłowego zapisu w pierwszych 6 godzinach po porodzie wskazuje na dobre rokowanie dotyczące rozwoju. Pacjenci z nieprawidłowym zapisem aEEG (zapis nieciągły lub gorszy) mają zwiększone ryzyko nieprawidłowego rozwoju, jednak z uwagi na fakt, że w trakcie hipotermii nieprawidłowy zapis powinien się poprawiać lepszym momentem na ocenę jest 48 godzin zapisu. Jeżeli po tak długim czasie zapis jest nieprawidłowy to 85% tych pacjentów rozwija się nieprawidłowo. Obecność nieprawidłowego zapisu po 72 godzinach zwiększa to ryzyko do 89%. W czasach przed hipotermią obecność nieprawidłowego zapisu po 24 godzinach świadczyła o znacznie zwieszonym ryzyku nieprawidłowego rozwoju. Najważniejszym czynnikiem świadczącym o prawidłowym rozwoju jest powrót prawidłowego zapisu. Im wcześniej to nastąpi, tym lepsze rokowanie. Kolejnym parametrem jest powrót cykliczności
sen-czuwanie. Jeżeli w przeciągu pierwszych 36 godzin ponownie się ona pojawi, oznacza to lepsze rokowanie dla dziecka. Dodatkowo pojawienie się drgawek zawsze pogarsza rokowanie.

Podobne wyniki łączące czas powrotu prawidłowego zapisu odnotowano jeszcze w grupie pacjentów z wrodzonymi wadami serca. Obecność prawidłowego zapisu przed zabiegiem kardiochirurgicznym poprawia rokowanie dziecka. Czas powrotu prawidłowego wzorca zapisu oraz pojawienie się cykliczności podobnie jest najważniejszym czynnikiem determinującym rokowanie.

W trakcie analizy aEEG należy brać pod uwagę wpływ leków. Każdy lek ograniczający świadomość ma wpływ na czynność bioelektryczną. Podaż fenobarbitalu zmniejsza ciągłość zapisu oraz powoduje zanik cykliczności. Podobnie działa midazolam. Podaż wysokich dawek fentanylu może spowodować znaczą supresję czynności bioelektrycznej, która szybko wraca
do normy po zaprzestaniu podaży leku. Co ciekawe morfina, podawane w zalecanym dawkach
u większości pacjentów pozwala zachować zapis ciągły.