BLOG
TMS w psychiatrii

TMS w psychiatrii – od depresji po OCD i PTSD

Artykuł przygotowała dr n. biol. Weronika Dębowska – doktor neurobiologii i uznana dydaktyk, specjalizująca się w klinicznym zastosowaniu metod neurostymulacji, w tym TMS i tES. Ukończyła akredytowane szkolenia międzynarodowe (UEMS, EACCME), a także uzyskała certyfikat klinicznego zastosowania oraz trenerski pod patronatem European Society for Brain Stimulation, potwierdzające jej biegłość w najnowszych protokołach terapeutycznych i standardach bezpieczeństwa.

Publikujemy ten artykuł w ramach Miesiąca Zdrowia Psychicznego – listopadowego cyklu poświęconego zaburzeniom lękowym, OCD, PTSD i zdrowemu snowi oraz metodom, które pomagają je diagnozować i leczyć. Cykl rozpoczynamy w Międzynarodowym Tygodniu Świadomości Stresu (2–6 listopada). To dobry moment, by przypomnieć, że przewlekły stres sprzyja rozwojowi depresji i zaburzeń lękowych, a doświadczenie traumy może prowadzić do PTSD. Na początek przyglądamy się przezczaszkowej stymulacji magnetycznej i sprawdzamy, gdzie ma w psychiatrii najmocniejsze podstawy: w depresji lekoopornej, zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym i zespole stresu pourazowego. Pokazujemy też, czego badania wciąż nie rozstrzygnęły i dlaczego wyniki metaanaliz trzeba czytać ostrożnie. W kolejnych tygodniach napiszemy o tym, kiedy łączyć TMS z farmakoterapią, jak QEEG wspiera dobór terapii w zaburzeniach lękowych oraz o roli EEG i neuroterapii w zaburzeniach snu.

TMS w depresji, OCD i PTSD

TMS to dobrze zbadana i bezpieczna metoda leczenia depresji lekoopornej – o umiarkowanej skuteczności, słabszej od elektrowstrząsów, ale znacznie mniej obciążającej. W OCD jest rozsądną opcją wspomagającą po niepowodzeniu terapii i leków. W PTSD, depresji dwubiegunowej i u młodzieży dowody pozostają niejednoznaczne. Od jesieni 2025 r. leczenie TMS depresji lekoopornej jest w Polsce świadczeniem gwarantowanym NFZ.

Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS) budzi czasem skrajne emocje. Dla jednych to „nowa era psychiatrii”, dla innych kosztowna moda. Dane z ponad trzydziestu lat badań nie potwierdzają żadnej z tych wersji. Pokazują metodę o dobrze udokumentowanej, umiarkowanej skuteczności w depresji, rozsądnych podstawach w zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym (OCD) i obiecujących, ale wciąż niepewnych wynikach w zespole stresu pourazowego (PTSD).

Jak to działa?

Cewka przyłożona do głowy wytwarza krótkie, silne impulsy pola elektromagnetycznego. Zgodnie z prawem indukcji Faradaya pole to wywołuje w korze mózgowej słaby prąd elektryczny, który pobudza neurony – bez znieczulenia, bez napadu drgawkowego i bez operacji. Powtarzane serie impulsów (stąd nazwa rTMS – z ang. repetitive TMS, czyli powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna), stosowane w kolejnych sesjach przez kilka tygodni, zmieniają aktywność nie tylko stymulowanego miejsca, ale również siłę połączeń i aktywność całych sieci neuronalnych. W depresji standardowym celem jest lewa grzbietowo-boczna kora przedczołowa (DLPFC). Okazało się, że lepiej działają te jej punkty, których aktywność jest najsilniej ujemnie skorelowana z aktywnością podkolanowej części zakrętu obręczy – struktury związanej z regulacją nastroju [1]. To odkrycie stało się podstawą prób celowania „szytego na miarę” na podstawie obrazowania funkcjonalnego rezonansu magnetycznego.

Depresja: najmocniejsze dowody

To w depresji TMS ma najsolidniejsze podstawy. W 2008 r. amerykańska FDA dopuściła pierwsze urządzenie do leczenia dorosłych, którym nie pomogły leki przeciwdepresyjne [2]. Rok wcześniej wieloośrodkowe badanie z grupą pozorowanej stymulacji (sham), obejmujące 301 pacjentów, wykazało m.in. około dwukrotnie wyższy odsetek remisji po 6 tygodniach [3]. Akademickie badanie czterech klinik uniwersyteckich ze starannie zaprojektowaną stymulacją pozorowaną potwierdziło efekt, choć skromny: remisję uzyskało 14,1% osób leczonych aktywnie wobec 5,1% w grupie sham [4].

Później przyszły metaanalizy. Sieciowa metaanaliza 81 badań (4233 pacjentów) wykazała, że stymulacja wysokiej częstotliwości ok. trzykrotnie zwiększa szansę odpowiedzi na leczenie w porównaniu z sham (OR 3,07) [5]. Większa analiza 113 badań (6750 osób) potwierdziła skuteczność rTMS (OR 3,17) i theta burst (iTBS; OR 3,20), ale też to, że terapia elektrowstrząsowa (EW) działa silniej (OR 8,91 dla EW obustronnej), także w zestawieniu z innymi aktywnymi metodami [6]. Przegląd parasolowy (ang. umbrella review) ocenił jakość dowodów dla TMS w depresji jako umiarkowaną, z umiarkowaną siłą efektu (SMD 0,51; dla EW 0,91) [7].

Przełomem praktycznym było badanie THREE-D (414 pacjentów). Trzyminutowa sesja iTBS okazała się nie gorsza od klasycznej, 37,5-minutowej stymulacji 10 Hz [8]. Pozwala to leczyć więcej osób na jednym urządzeniu. Skuteczne okazały się też cewki do stymulacji głębokiej (H1): odpowiedź na leczenie u 38,4% wobec 21,4% w grupie sham [9].

Jak to wygląda poza badaniami klinicznymi? W wieloośrodkowej obserwacji 307 pacjentów odpowiedź według oceny klinicysty uzyskało 58%, a remisję 37% [10]. W rejestrze ponad 5000 osób odsetki odpowiedzi wynosiły 58–83%, a remisji 28–62% – zależnie od skali i analizowanej grupy [11]. To jednak dane otwarte, bez grupy kontrolnej, zbierane przez sieć użytkowników urządzeń jednego producenta. Należy je traktować jako uzupełnienie, a nie zastępstwo badań randomizowanych.

Ważne pytanie brzmi, czy efekt się utrzymuje. Wśród osób, które odpowiedziały na leczenie, poprawa utrzymywała się u 66,5% po 3 miesiącach, u 52,9% po 6 i u 46,3% po roku [12]. W rocznej obserwacji naturalistycznej 62,5% osób zachowało odpowiedź, ale ponad jedna trzecia potrzebowała ponownych sesji [13].

Coraz więcej wiemy też o miejscu TMS wśród innych metod. W otwartym badaniu ASCERTAIN-TRD (278 osób) dołączenie rTMS dało większy spadek objawów w ocenie klinicysty niż zmiana leku. W samoocenie pacjentów ta przewaga nie była już jednoznaczna [14]. U osób po 60. roku życia analiza danych indywidualnych (758 pacjentów) wskazała na korzyść rTMS względem farmakoterapii [15]. Było to jednak porównanie obserwacyjne, nie randomizowane.

Protokoły przyspieszone

Najgłośniejszym tematem ostatnich lat jest protokół SNT (dawniej SAINT): dziesięć sesji iTBS dziennie przez pięć dni, z celem wyznaczonym na podstawie rezonansu czynnościowego. W pierwszym, otwartym badaniu remisję osiągnęło 19 z 21 pacjentów (90,5%) [16]. W małym badaniu z grupą sham (29 osób) objawy zmniejszyły się średnio o 52,5% wobec 11,1% [17]. Badanie replikacyjne z 2026 r. (48 osób, podwójnie ślepa próba) dało remisję u 50,0% wobec 20,8% po miesiącu [18]. Efekt jest więc realny, ale znacznie mniejszy niż w pierwszym raporcie. Próby są wciąż małe, a procedura – droga i wymagająca neuronawigacji.

Uczciwie o placebo i jakości dowodów

Odpowiedź na stymulację pozorowaną jest w TMS duża: g ≈ 0,8 w metaanalizie 61 badań [19]. Analiza badań z lat 1996–2022 pokazała, że rosła z czasem, choć równolegle z efektem aktywnym [20]. Codzienne wizyty, oczekiwania i kontakt z personelem prawdopodobnie same w sobie przynoszą część poprawy.

Wyniki metaanaliz zależą też od doboru badań. Głośna analiza z 2023 r. raportowała ponaddwukrotny wzrost szansy odpowiedzi w depresji lekoopornej [21]. Wkrótce wskazano jednak, że część włączonych badań nie powinna była się w niej znaleźć [22]. Sami autorzy wytycznych europejskich podkreślają, że przewaga nad sham nie oznacza automatycznie korzyści istotnej klinicznie [23].

W depresji dwubiegunowej małe badanie przyspieszonej iTBS (24 osoby) dało imponującą poprawę [24]. Najnowsza metaanaliza (17 badań, 563 osoby) znalazła jednak tylko niewielki efekt (SMD −0,34). Nie był on odporny na analizy wrażliwości, a 88% pojedynczych porównań nie wykazało istotnych różnic [25].

U nastolatków największe badanie z grupą sham (103 osoby w wieku 12–21 lat) nie wykazało przewagi nad placebo: odpowiedź u 41,7% wobec 36,4% [26]. Mimo to w 2024 r. FDA rozszerzyła wskazania jednego z systemów TMS na młodzież w wieku 15–21 lat jako leczenie wspomagające. Najliczniejsze dane dla tej grupy wiekowej to otwarte obserwacje z praktyki, prowadzone przez producentów urządzeń [27].

OCD: realna, ale skromniejsza korzyść

W 2018 r. FDA dopuściła głęboką TMS (cewka H7, stymulująca przyśrodkową korę przedczołową i przedni zakręt obręczy) jako leczenie wspomagające OCD [28]. W kluczowym badaniu (99 pacjentów, 11 ośrodków) stymulację poprzedzało celowe wywołanie objawów. Odpowiedź uzyskało 38,1% osób wobec 11,1% w grupie sham, a miesiąc po leczeniu – 45,2% wobec 17,8% [29]. W danych z 22 ośrodków klinicznych odpowiedź po 29 sesjach uzyskało 57,9% pacjentów [28]. To jednak znów obserwacja otwarta, sponsorowana przez producenta.

Metaanalizy klasycznej rTMS dają efekt umiarkowany (g 0,50–0,64) i wskazują na kilka możliwych celów: grzbietowo-boczną korę przedczołową oraz okolicę dodatkowego pola ruchowego [30, 31]. Autorzy ostrzegają jednak przed małymi próbami i ryzykiem błędu publikacji [31]. Przegląd parasolowy ocenił jakość dowodów jako bardzo niską [7]. Metaanaliza z 2026 r. nie znalazła istotnego efektu dla stymulacji niskiej częstotliwości prowadzonej bez neuronawigacji [32]. Wytyczne europejskie przypisują rTMS w OCD jedynie „możliwą skuteczność” (poziom C) [23]. Holendersko-belgijski konsensus ekspertów zaleca rozważenie rTMS dopiero wtedy, gdy terapia ekspozycji z powstrzymywaniem reakcji i leki z grupy SSRI nie przyniosły wystarczającej poprawy – ale jeszcze przed sięgnięciem po metody inwazyjne, takie jak głęboka stymulacja mózgu [33].

PTSD: obiecujące, ale niejednoznaczne

Europejskie wytyczne przypisują stymulacji wysokiej częstotliwości prawej DLPFC w PTSD „prawdopodobną skuteczność” (poziom B) [23]. Metaanalizy pokazują efekty umiarkowane do dużych [34]. Jednak w sieciowej metaanalizie 21 badań korzyść widoczna po leczeniu nie utrzymywała się w obserwacji odległej [35].

Pojedyncze badania dają wyniki niejednoznaczne. U weteranów rTMS poprzedzająca terapię przetwarzania poznawczego wzmacniała jej efekt nawet przez 6 miesięcy, choć leczenie ukończyło tylko 60% uczestników [36]. Badanie iTBS przyniosło w głównym punkcie końcowym jedynie poprawę funkcjonowania społecznego i zawodowego; przewaga w objawach PTSD pojawiła się dopiero po miesiącu, częściowo w fazie otwartej [37]. Za to w dużym badaniu głębokiej TMS połączonej z krótką ekspozycją (125 osób) grupa sham poprawiła się bardziej niż grupa aktywna [38]. W 2026 r. randomizowane badanie 119 żołnierzy i weteranów wykazało przewagę neuronawigowanej rTMS dodanej do terapii stacjonarnej. Różnica w skali PCL-5 wynosiła 5,9 punktu po leczeniu i 12,3 punktu po 3 miesiącach [39]. W wieloośrodkowej kohorcie 756 weteranów z PTSD i depresją, leczonych standardowymi protokołami przeciwdepresyjnymi, odpowiedź w zakresie objawów PTSD uzyskało 63–78%, a remisję 47–49% [40]. To jednak badanie obserwacyjne, bez grupy kontrolnej.

Wytyczne amerykańskich Departamentów ds. Weteranów i Obrony z 2023 r. uznały dowody za niewystarczające, by zalecać rTMS w PTSD lub odradzać jej stosowanie [41]. W czerwcu 2026 r. FDA dopuściła pierwszy system stymulacji magnetycznej (MeRT, Wave Neuroscience; decyzja K260402) jako leczenie wspomagające PTSD. Według dostępnych informacji pełne wyniki badania rejestracyjnego nie ukazały się jednak dotąd w recenzowanym czasopiśmie.

Inne zastosowania

Głęboka TMS pomaga w rzucaniu palenia: ciągła abstynencja wynosiła 19,4% wobec 8,7% w grupie sham, co dało pierwsze dopuszczenie FDA w leczeniu uzależnień [2, 42]. W schizofrenii, przy omamach słuchowych i objawach negatywnych, dowody są na poziomie „możliwej skuteczności” (C) [23].

Bezpieczeństwo

Najpoważniejsze powikłanie to napad drgawkowy. W ankiecie obejmującej ponad 318 000 sesji wystąpiło ono z częstością ok. 0,08 na 1000 sesji, a przy przestrzeganiu wytycznych i braku czynników ryzyka – rzadziej niż raz na 60 000 sesji [43]. Najczęściej występują ból głowy i dyskomfort w miejscu stymulacji: w THREE-D ból głowy zgłosiło ok. 65% uczestników [8]. Międzynarodowe zalecenia bezpieczeństwa zostały zaktualizowane w 2021 r. [44]. Sekcja Psychiatrii Biologicznej Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego wskazuje główne przeciwwskazania i sytuacje wymagające ostrożności: metalowe elementy i implanty w pobliżu cewki, padaczkę, zmiany strukturalne mózgu, leki obniżające próg drgawkowy i ciążę. Zwraca też uwagę na ryzyko wywołania hipomanii lub manii [45]. W odróżnieniu od EW zabieg nie wymaga znieczulenia, a w badaniu SAINT testy neuropsychologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje poznawcze [16].

Co mówią eksperci

Europejskie wytyczne przyznają stymulacji wysokiej częstotliwości lewej DLPFC w depresji najwyższy poziom rekomendacji (A, „pewna skuteczność”) [23]. Kanadyjskie wytyczne CANMAT 2023 uznają za protokoły pierwszego rzutu stymulację wysokiej częstotliwości lewej DLPFC, niskiej częstotliwości prawej DLPFC oraz theta burst. Samą rTMS zalecają zwykle po niepowodzeniu psychoterapii i leków, ale dopuszczają ją jako pierwszy wybór przy złej tolerancji farmakoterapii. Poza sytuacjami nagłymi rTMS należy rozważyć przed EW. Ta ostatnia pozostaje pierwszym wyborem w najcięższych epizodach, depresji z objawami psychotycznymi i przy dużym ryzyku samobójstwa [46]. Praktyczne standardy prowadzenia terapii opisują m.in. amerykańskie zalecenia konsensusowe [47].

W Polsce jeszcze w 2021 r. metoda była słabo dostępna [48]. Od jesieni 2025 r. leczenie TMS depresji lekoopornej (brak odpowiedzi na co najmniej dwa leki w obecnym epizodzie) jest świadczeniem gwarantowanym NFZ, także u dzieci i młodzieży (Dz.U. 2025 poz. 1212). Cykl obejmuje maksymalnie 20 sesji rTMS 10 Hz lub iTBS i może być powtarzany nie częściej niż co 6 miesięcy. Warto pamiętać, że w kluczowych badaniach kurs trwał zwykle 4–6 tygodni, czyli 20–30 sesji [3, 8].

Podsumowanie

TMS nie jest cudem ani placebo. W depresji lekoopornej to dobrze zbadana, bezpieczna metoda o umiarkowanej skuteczności, słabsza od EW, ale znacznie mniej obciążająca. W OCD jest rozsądną opcją wspomagającą po niepowodzeniu terapii i leków. W PTSD, depresji dwubiegunowej i u młodzieży wciąż potrzebne są większe i niezależne badania.

Najczęściej zadawane pytania

 
  1. Czy TMS jest skuteczna w leczeniu depresji?

Tak, zwłaszcza w depresji lekoopornej. W metaanalizach stymulacja wysokiej częstotliwości ok. trzykrotnie zwiększała szansę odpowiedzi na leczenie w porównaniu ze stymulacją pozorowaną [5, 6], choć siłę efektu ocenia się jako umiarkowaną [7].

  1. Czy TMS działa tak samo jak elektrowstrząsy?

Nie. Terapia elektrowstrząsowa działa silniej [6], ale TMS nie wymaga znieczulenia ani wywołania napadu drgawkowego. EW pozostaje pierwszym wyborem w najcięższych epizodach i przy dużym ryzyku samobójstwa [46].

  1. Ile trwa leczenie TMS i czy efekt się utrzymuje?

Kurs trwa zwykle 4–6 tygodni, czyli 20–30 sesji [3, 8]. Poprawa utrzymywała się u ok. połowy osób po 6 miesiącach i u 46,3% po roku, a część pacjentów potrzebuje ponownych sesji [12, 13].

  1. Czy TMS pomaga w OCD i PTSD?

W OCD głęboka TMS jest dopuszczona przez FDA jako leczenie wspomagające po niepowodzeniu terapii i leków [29, 33]. W PTSD wyniki pozostają niejednoznaczne, a korzyść nie zawsze utrzymuje się w dłuższej obserwacji [35, 41].

  1. Czy TMS jest bezpieczna?

Tak, przy przestrzeganiu zaleceń. Napad drgawkowy występuje z częstością ok. 0,08 na 1000 sesji [43], a najczęstsze skutki uboczne to ból głowy i dyskomfort w miejscu stymulacji [8].

  1. Czy leczenie TMS jest refundowane w Polsce?

Tak. Od jesieni 2025 r. leczenie TMS depresji lekoopornej jest świadczeniem gwarantowanym NFZ – maksymalnie 20 sesji, powtarzane nie częściej niż co 6 miesięcy.

W Miesiącu Zdrowia Psychicznego i Międzynarodowym Tygodniu Świadomości Stresu warto podkreślić: przezczaszkowa stymulacja magnetyczna nie jest ani cudownym lekiem, ani modą – to metoda, której miejsce w leczeniu depresji lekoopornej potwierdzają wytyczne i ponad trzydzieści lat badań. W innych wskazaniach wciąż czeka na mocniejsze dowody. Pacjentom rozważającym TMS warto doradzić rozmowę z lekarzem psychiatrą, który oceni wskazania, przeciwwskazania i miejsce tej metody w całym planie leczenia. Za tydzień w cyklu: „TMS a farmakoterapia – kiedy łączyć, kiedy zastępować”.

W warunkach klinicznych i badawczych zabiegi TMS prowadzi się przy użyciu certyfikowanej aparatury do neurostymulacji – ofertę systemów terapeutycznych znajdziesz na stronie elmiko.pl – systemy terapeutyczne TMS .

O tym, co badania mówią o TMS i tES/tDCS w ADHD, pisaliśmy w artykule „tES/tDCS i TMS w ADHD – co mówią badania nad neurostymulacją”.

W badaniu replikacyjnym protokołu SNT analizowano także EEG jako potencjalny biomarker skuteczności leczenia [18]. Badanie QEEG, wykorzystywane m.in. w planowaniu protokołów neurostymulacji, można wykonać jako pacjent w Gabinecie EEG NEURODIAGNOSTYKA.

Chcesz dowiedzieć się więcej o klinicznym zastosowaniu nieinwazyjnej stymulacji mózgu, parametrach stymulacji i kwalifikacji pacjentów? Zapraszamy na szkolenie AKSON Centrum Edukacji „tES – nieinwazyjna stymulacja elektryczna mózgu w praktyce klinicznej i rehabilitacyjnej” – najbliższy termin: 05–06.12.2026. Kontakt ws. terminów: marketing@akson-edu.pl.

WIEDZA, KTÓRA POMAGA.

📧 akson@akson–edu.pl | 📞 +48 22 724 69 40 | 🌐 akson–edu.pl

AUTORKA: Dr n. biol. Weronika Dębowska – doktor neurobiologii i uznana dydaktyk, specjalizująca się w klinicznym zastosowaniu metod neurostymulacji. Ukończyła akredytowane szkolenia międzynarodowe (UEMS, EACCME), potwierdzające jej biegłość w najnowszych protokołach terapeutycznych i standardach bezpieczeństwa.

BIBLIOGRAFIA

  1. Adamou, M., Fullen, T., & Jones, S. L. (2020). EEG for Diagnosis of Adult ADHD: A Systematic Review With Narrative Analysis. Frontiers in psychiatry, 11, 871. https://doi.org/10.3389/fpsyt.2020.00871

  2. Arns, M., Conners, C. K., & Kraemer, H. C. (2013). A decade of EEG Theta/Beta Ratio Research in ADHD: a meta-analysis. Journal of attention disorders, 17(5), 374–383. https://doi.org/10.1177/1087054712460087

  3. Cortese, S., Bellgrove, M. A., Brikell, I., Franke, B., Goodman, D. W., Hartman, C. A., Larsson, H., Levin, F. R., Ostinelli, E. G., Parlatini, V., Ramos-Quiroga, J. A., Sibley, M. H., Tomlinson, A., Wilens, T. E., Wong, I. C. K., Hovén, N., Didier, J., Correll, C. U., Rohde, L. A., & Faraone, S. V. (2025). Attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) in adults: evidence base, uncertainties and controversies. World psychiatry : official journal of the World Psychiatric Association (WPA), 24(3), 347–371. https://doi.org/10.1002/wps.21374

  4. Danielson, M. L., Claussen, A. H., Bitsko, R. H., Katz, S. M., Newsome, K., Blumberg, S. J., Kogan, M. D., & Ghandour, R. (2024). ADHD Prevalence Among U.S. Children and Adolescents in 2022: Diagnosis, Severity, Co-Occurring Disorders, and Treatment. Journal of clinical child and adolescent psychology : the official journal for the Society of Clinical Child and Adolescent Psychology, American Psychological Association, Division 53, 53(3), 343–360. https://doi.org/10.1080/15374416.2024.2335625

  5. Enriquez-Geppert, S., Smit, D., Pimenta, M. G., & Arns, M. (2019). Neurofeedback as a Treatment Intervention in ADHD: Current Evidence and Practice. Current psychiatry reports, 21(6), 46. https://doi.org/10.1007/s11920-019-1021-4

  6. Fayyad, J., De Graaf, R., Kessler, R., Alonso, J., Angermeyer, M., Demyttenaere, K., De Girolamo, G., Haro, J. M., Karam, E. G., Lara, C., Lépine, J. P., Ormel, J., Posada-Villa, J., Zaslavsky, A. M., & Jin, R. (2007). Cross-national prevalence and correlates of adult attention-deficit hyperactivity disorder. The British journal of psychiatry : the journal of mental science, 190, 402–409. https://doi.org/10.1192/bjp.bp.106.034389

  7. Kopańska, M., & Trojniak, J. (2025). From Aberrant Brainwaves to Altered Plasticity: A Review of QEEG Biomarkers and Neurofeedback in the Neurobiological Landscape of ADHD. Cells, 14(17), 1339. https://doi.org/10.3390/cells14171339

  8. Song, P., Zha, M., Yang, Q., Zhang, Y., Li, X., Rudan, I., & Global Health Epidemiology Reference Group (GHERG) (2021). The prevalence of adult attention-deficit hyperactivity disorder: A global systematic review and meta-analysis. Journal of global health, 11, 04009. https://doi.org/10.7189/jogh.11.04009

  9. Staley, B. S., Robinson, L. R., Claussen, A. H., Katz, S. M., Danielson, M. L., Summers, A. D., Farr, S. L., Blumberg, S. J., & Tinker, S. C. (2024). Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder Diagnosis, Treatment, and Telehealth Use in Adults – National Center for Health Statistics Rapid Surveys System, United States, October-November 2023. MMWR. Morbidity and mortality weekly report, 73(40), 890–895. https://doi.org/10.15585/mmwr.mm7340a1

  10. Ölçüoğlu R. (2025). Neurofeedback for ADHD: Exploring the Role of Quantitative EEG and Brainwave Modulation. Brain and behavior, 15(8), e70714. https://doi.org/10.1002/brb3.70714

  11. Wu, G., He, Q., Li, D., Zhang, Z., Miao, J., & Shu, Y. (2024). Comparative Efficacy of Neurofeedback Interventions for Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder in Children: A Network Meta-Analysis. Brain and behavior, 14(12), e70194. https://doi.org/10.1002/brb3.70194

 

SHARE ON

Szukaj

Kategorie
Tagi
[ultimatemember form_id="656"]